Aklıma gelen bir hatıram ve bana ait yani gerçek. Konu ise dikkat kayıp var ! 🙂

Kurban bayramı geldi mi gelecek mi derken bitti  ve  yerini   hafta sonuna bıraktı. Nasıl geçiyor bu vakit anlayamıyor insan. Adeta gözünü açıp kapayınca ay bitmiş diğer ay gelmiş yıl gelmiş bitmiş. 38 yaşıma geldim her şey  hızla gidiyor ama  benden gitmeyen tek bir şey var oda göbek:).

Bir çocukluk hatıram canlandı gözlerimde. 4-5 yaşları bir çocuk için en hareketli ve yaramaz olduğu yaşlar Tabi 4-5 yaşında olmanın güzellikleri de yok değil.  Mesela bir  faydası var ekmek elden su gölden J veya başka bir şey yaptırmak istediğinde yaygarayı kıyameti kopar istediğin her şey imkanlar dahilinde önüne seriliyor:).

Yukarıda bir hatıram canlandı demiştim gönül dünyamda. Ne zamandır aklıma gelmemişti. Aklıma geldiğinde ise beni güldüren bir hatıra.

Çocukken çok hareketliydim itiraf etmem lazım:) .Büyük ihtimalle 5 yaşlarında  idim. Karşı komşunun oğlu ile parkta oynuyoruz. Bizim peder bey devlet memuru olduğu için öğle arasına yemek için eve geliyordu. İş yeri yakın 15 dakika uzaklıkta olması lazım. Küçük şehirde yaşadığımız için araca pek gerek kalmadan yürüyerek her yer 15-30 dakika mesafede.

Macera Başlıyor

Salı günü idi doğru hatırlıyorsam. Babam yine öğle molasına eve geldi ve biz arkadaşla parkta oynuyoruz. O yaşlarda her şeye meraklı olur çocuklar. Her şeyi kurcalar dağıtır ve bozmadan da olmaz tabiJ. Bizim peder bey evden çıktı ağır ağır yola doğruldu. Bizim arkadaşta baban nereye gidiyor gidelim mi ? arkasından ama bizi görmeden takip edelim diye kanıma girdi üçkağıtçı.

Neyse bende hadi gidelim en fazla ileriden geri döneriz diye başımıza bir şey gelmez nasılsa düşüncesiyle arkasından koyulduk yola. Pederde uzun boylu olduğundan  onun bir adımı bizim 3-4 adımımıza eşdeğer. Arkadaş pederi ilk defa o kadar hızlı yürürken görüyorum. Sanki maratona katılacak. Gerçi gençlik yıllarında futbol takımında oynamış  spora meraklı tabi.

12 Dakika oldu hala yoldayız. Kendi başımıza mahalleden hiç çıkmadık ki. Bildiğimiz mahallede bile en fazla 8-9 sokak. Onun ötesinde bütün yerler sanki bize  Paris. Ama ben gözümde canlandı sonradan uyandım. Köye doğru koyuldu bu köy diyoruz ama o zaman mahalle olmuştu. Dedemin babasına gidiyor. Araba ile geçtiğimiz yoldan gitti çünkü.

Takibe Devam !

Neyse bizim arkasından geldiğimizi ve onu takip ettiğimizin farkında değil. Neyse köye uğradı ve dedemlerle iş yerine gidiyorum alarsmaladık dediğini duydum. İşte şimdi ayvayı yedik dedim yanımdaki arkadaşına. Tamam köye gittik pederin arkasından ama geri dönüşü hesap etmemiştik. Dedeme de gitmek aklıma gelmedi çocukluk veya nasıl geriye dönecez telaşından dolayı sanırım.

İnsanın Başına ne geliyorsa meraktan !

Biz arkadaşla  yine yola koyulduk ama geri dönüş yolunu nerden gideceğimizi bilmiyoruz. Arkadaş şu sokaktandı galiba ben şu sokaktan gelmiştik derken girip çıkmadığımız sokak cadde kalmadı galiba. Neyse   bir yandan sokak sokak geziyoruz çıkış yolu için ama bir yandan da akşam yaklaşıyor güneş nerdeyse batacak birazdan. 2-3 saat bütün sokakları arşınladık biz bunla.

Derken hava karardı. Oğlum şimdi ne yapa caz diye birbirimize bakıyoruz. Bi yandan da hava karardı bilmediğin yerdesin ve yaz mevsimi olduğu için dışarıda  başıboş köpekler den korkumuz 2 kat artı. Yani kısacası korkudan Yusuf Yusuf ediyoruz.Kayıp var ilarlarına bir dikkatli bakmak lazım orada ben çıkabilirim karşınıza:).

Çöp Kovası Hayat Kurtarır 🙂

Ben ileride bir otobüs durağı gördüm belki otobüse binen birileri bizi görür de eve götürür bizi. Arkadaş o günde akşam ama kimse binmiyor otobüse. Otobüs durağının yanında çöp kovasını gördüm ve içine baktım boş. Arkadaşa dedim oğlum ben tırsıyorum ben çöp kovasının içine giriyorum kapağını da kapatacağım. Arkadaş benden daha çok tırsmış olacak ki benden önce nasıl girdi o çöp kovasına anlatamam.

Neyse bende girdim kovaya ve kapağını kapattık.10 dakika felan geçti sanırım bizim arkadaş başladı ağlamaya bir  yandan da çöp kovası boş ama çöpçüler gelip ya bizi arabaya atarsaJ demeye başladı bu. Neyse kıpır kıpır ederken  birinin dikkatini çekmiş kovanın hareket etiği ve yanımıza geldi bu adam. Çöp kovasını açtı uşaklar siz napıyor sunuz akşam akşam çöp kovasının içinde. Hırlımısınız  hırsızmısınız moduna girdi resmen adam bide arkadaşın ağlaması üstüne tuz biber oldu.

Ben adama durumu en başından güzelce anlattım tane tane. Kaybolduğumuzu yolu bulamadığımızı ve korkudan çöp kovasının içine girdiğimizi. Allahtan o çöp kovasının içine girmişiz.

Birbirini Görmeyen akrabalr sayemde barıştı o akşam

Bizim peder karakola falan her yere haber salmış. Bütün akrabaları toplamış eve. Neyse karakola haber verdiği için bizi çöp kovasında bulan amca bizi karakola götürdü. Oradan da biz eve geçtik arkadaşı evine bıraktık polislerle. Şimdiye kadar hiç birbirini görmeyen akrabalar sayemde bizim eve toplanmışJ. Galiba bir yandan da iyilik yaptım hiç bize gelmeyen adamlar benim sayemde evin yolunu nasıl buldularsa bizde idiler.

Annem ve Babam Çok Üzülmüş

Annem ve babam ciddi manada kayboluşumuzdan etkilenmişler. Gözlerindeki yaştan bu belli. Dedemin babası dedem herkes. Ama o gün zor günde birlik ve beraberliğin ne kadar önemli olduğunu anladım. Benim ve arkadaşım için herkes seferber oldu. O günden sonra bir daha takip olayına buluşmamışımdır. Hakeza başka sefer çöp kovasıda kurtarmayabilirdi beni .Kayıp var programı yapsam beni kim bulur merak ediyorum:).

CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here